Maar goed, die 40% dus. Die is interessant. Aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam is onlangs, door hoogleraar psychologie Ruut Veenhoven en zijn team, een soort online Gelukstest ontwikkeld waarmee je inzicht kunt krijgen in datgene waar jij gelukkig en ongelukkig van wordt.

Wat is mijn plan? Ik wil een soort ‘geluksclubje’ formeren, dat tussen ca. 1 oktober a.s. en 1 januari 2010 actief gaat proberen iets aan z’n geluk te doen. Eerst brengen we met de Gelukstest van Ruut Veenhoven onze levens in kaart, en vervolgens gaan we in de 2 maanden erna kijken of we daar iets aan kunnen (en willen!) verbeteren. We gaan niet met z’n allen in een groot huis wonen! Zou ook leuk zijn maar een andere keer misschien. We doen het individueel en het kost ons gemiddeld zo’n tien minuten per dag. Wie wil houdt contact via mail, Hyves, Facebook, sms of twitter. Misschien kunnen we een Twittergeluksclubje beginnen?
Je geiten wollen sokken mag je in de kast laten en een beetje scepsis is welkom. Dit is een experiment tenslotte, en we doen het vanuit nieuwsgierigheid en niet vanuit welke (spirituele) overtuiging dan ook. Behalve dat het misschien wel grappig zou zijn als het leven nog leuker was dan het nu is….

Geïnteresseerd? Mail me.
creativefilmlab@hotmail.com

Is het geen plaatje? Misschien doet ze ook wel mee…

In de pers:

-Ongelooflijk knap hoe een paar geliefden weer het achterste van hun tong lieten zien (Het Parool)
-Een van de geestigste programma’s van de afgelopen maanden (VARA gids)
-Soms tenenkrommend eerlijk maar ook met veel komische momenten (GPD)
-Zeer persoonlijke verhalen (de Telegraaf)
-Meeslepende verhalen (de Volkskrant)
-Cafe de Liefde bewijst dat het Nederlanders weinig moeite kost om op tv over seks te praten (Trouw)
-“Een van mijn favoriete tv programma’s.”
(Froukje Jansen in het Parool; Victoria Koblenko in de Vara gids)

Drama: Sexy M’F*ckers (13’30’’) met Koen Wouterse en Anna Drijver. In uitzending 21 juli 2009: Stad vs platteland

Best bekeken uitzending: Over verstandsrelaties , 21 juli 2009: 470.000 kijkers Als de liefde later komt

Uitzending Gemist: 240.000 kijkers

Website www.cafedeliefde.nl: Gemiddeld 7.000 unieke bezoekers en 65.000 unieke paginaweergaves per week

Café de Liefde in De Zomer Draait Door:

Tijdens een onverwacht etentje deze week, georganiseerd door vrienden en kersverse ouders Rosa en Roderic, kregen we het over de mooiste liefdesscènes in speelfilms. Een willekeurige selectie uit de oogst van die avond:

Uit “Paris Texas”. Hoofdpersoon Travis (Harry Dean Stanton), is op zoek naar zijn ex vriendin Jane (Nastassja Kinski) en vindt haar in een peepshow. Hij kan haar wel zien, maar zij hem niet, als hij haar via de intercom het dramatische verhaal van een stukgelopen relatie vertelt…
http://www.youtube.com/watch?v=FDJJXo51zLA&feature=PlayList&p=7393F6B6E4BC039B&playnext=1&playnext_from=PL&index=16 (Favoriet van Rosa )

Uit “Scent Of A Woman”, grappig genoeg ook een scene waarin de een de ander niet kan zien. Ditmaal is het omdat de hoofdpersoon, Frank Slade (fantastische rol van Al Pacino) blind is. In een restaurant spreekt Slade een wildvreemde vrouw aan en stelt voor haar de tango te leren…
http://www.youtube.com/watch?v=in5EPHVgcXg&NR=1 (Favoriet van Roderic)

Uit “The Bridges of Madison County”. Francesca Johnson (Mery Streep) krijgt tijdens haar huwelijk een geheime verhouding met fotograaf Robert Kincaid (Clint Eastwood). In een dramatische scene in de stromende regen moet ze beslissen of ze voor Robert kiest of bij haar echtgenoot blijft..
http://www.youtube.com/watch?v=AXiX5eN2OIA
(Favoriet van ondergetekende, en van Sophie Hildebrand, ook bij het etentje.)
Enige discussie ontstond over de inbreng van DZDD presentatrice Froukje Jansen: De stomende seksscène tussen Hale Berry en Billy Bob Thornton uit “Monster’s Ball”, omdat dit volgens sommigen een seksscène zou zijn en geen liefdesscène.
Ik kon de scene niet op Youtube vinden. Dan de trailer maar: http://www.youtube.com/watch?v=g1DSJFUgAU4&feature=PlayList&p=D1D045D8FCB2E899&playnext=1&playnext_from=PL&index=1
Doe jezelf een plezier en kijk de andere scènes terug op Youtube. En als je zin hebt stuur jouw favoriete scene ooit naar creativefilmlab@hotmail.com , dan maken we een nieuwe lijst en kiezen we volgende maand de beste liefdesscène in een speelfilm ever.
En kijk natuurlijk voor de mooiste real life liefdesverhalen elke maandagavond om 22.50 uur op Nederland 2 naar Cafe de Liefde.
Maandagavond (22 juni) op Nederland 3 in De Zomer Draait Door trouwens uitgebreid aandacht voor Cafe de Liefde.
(En ere wie ere toekomt, het idee voor die Top 3 was afkomstig van DZDD redacteur Arwen Notermans, ook aanwezig bij het onverwachte etentje. Lekker incestueus allemaal hè…)

Rosa & Roderic met dochter Ronja

12 mei 2009

Precies 5 jaar geleden lanceerden we bij de VPRO de datingsite www.happyvpro.nl met de gevleugelde kreet “Een date voor je het weet!”.
De site kwam voort uit het VPRO tv programma “MSN voor OSM” een fake documentaire, waarin journalist Ricky Knoop Happyvpro lanceert als een datingsite voor OSM: “Ons Soort Mensen! VPRO’ers, intellectuelen, schrijvers, kunstenaars, mensen die nog wel eens een boek lezen.”
Een jaar na de lancering van ‘Happy’ op 16 mei 2004, publiceerde HP/De Tijd een 4 pagina’s tellend artikel waarin de site tot cultsucces werd gebombardeerd.
In het artikel een gesprek tussen enkele ‘happies’:
Noa: “Je bent met Plaagstoot? Vertel!”
Ghislaine: “Ja, z’n nickname vond ik eerst wel een afknapper. Plaagstoot. Pfff.. Beetje kinderlijk. Maar toen ik laatst op mijn profiel zette dat ik ziek was vroeg hij of hij sinaasappels voor me mocht uitpersen. Stond hij met fruit en twee geweldige opera cd’s op de stoep. Ik heb geen nacht meer alleen geslapen.”
Noa: “Het wordt tijd dat je op je profiel invult dat je een relatie hebt.”
Ghislaine : “RE-LA-TIE? Dat impliceert ‘moeten’ en daar ben ik allergisch voor. Plaag en ik hebben gewoon lol samen. Hij is een tikkeltje onaangepast.“
Noa: “Een echte happy dus.”
Happymeisje Elf zit even verderop te mokken want ligt in Happyscheiding omdat haar ex het twee dagen geleden heeft gedaan met een andere happy. Maar dan krijgt Elf een smsje en begint te lachen.
Yolande ( tegen Elf): “Wie van je vier happylovers is het? “
Elf: “De Dichter. Wil je hem niet overnemen?”
Yolande: “Die is toch zo fantastisch in bed?”

Ik ontmoette zelf ooit mijn huidige lief op Happyvpro maar heb tegenwoordig weinig contact meer met de site. Het enige nieuws van het happyfront dat mij nog wel eens bereikt is wanneer er weer een happy baby geboren is, en ik een geboortekaartje krijg met een lief bedankje. Zoals van ex happies ‘Koekies’ en ‘Mickey’ die een half jaar geleden de trotse ouders werden van Laura.
Ik ben er wel eens van beschuldigd de ‘vader van happy’ te zijn en heb daar verder nooit zo bij stilgestaan totdat ik laatst het geboortekaartje van Laura kreeg en me opeens afvroeg of ik dan ook niet in zekere, virtuele zin de opa van Laura was….

Ik ben daar nog niet helemaal uit maar toen ik Laura laatst zag op het Happylustrum feest in Amsterdam (www.happylustrum.nl/site/), vervulde me dat toch met enigszins grootvaderlijke trots, en dat was een verrassend fijn gevoel moet ik zeggen.
Jammer eigenlijk dat we nooit die Happy reality soap voor de VPRO hebben gemaakt.

15 maart 2009

De beste kandidaat na een screentest van de AVRO voor de presentatie van het kunstprogramma “Opium TV” was Petra Possel. Niet vreemd, Petra interviewt al jaren op de radio (o.a. Kunststof) en doet dat uitstekend. Toch kreeg Petra de job niet en de reden laat zich raden: Petra is vrouw, niet de piepjongste meer, en beschikt niet over een bekend gezicht. Dus ging de baan naar Cornald Maas. Cornald mag op tv een houterige verschijning en dito interviewer zijn, hij heeft wel wat de Nederlandse Publieke Omroep momenteel graag ziet: Een bekend gezicht. En als bonus: Vrienden op de juiste plaatsen, Matthijs van Nieuwkerk en Paul de Leeuw. Dus werd Cornald de presentator van het nieuwe kunstprogramma van de AVRO. Logisch toch?
Het redactiewerk bij Opium, hoorde ik, bestond vooral uit het ‘scoren van BN’ers’. “Vind maar een BN’er dan verzinnen wij er wel een kunstitem bij.” riep de arme eindredacteur, die ook maar gestuurd was. “Kijkcijfers!” had de arme AVRO tegen de arme eindredacteur geroepen, “anders hebben we straks geen programma meer.”
De arme AVRO op haar beurt had ook maar gepapegaaid wat de netmanager dreigend had verkondigd: “Kijkcijfers! Anders zet ik jullie op zondagochtend.”
Dus het is allemaal de schuld van de netmanager? Maar die wordt toch ook maar gestuurd? Door wie ook alweer dan? De minister? Maar die wil toch juist meer kunst en cultuur op tv?!
Misschien kunnen Ad ’s Gravesande en Kim van Kooten, die in hun reclamecampagne voor Nederland C stoer roepen dat ze kunst op prime time gaan uitzenden, er volgende keer bij vertellen hoe ze dit kleine polderparadoxje denken op te lossen.

Sorry de titel moest natuurlijk zijn: Weer geen kunst op tv (en dat is misschien maar goed ook)

Op de Berlinale zag ik “Happy Tears”, een kleine Amerikaanse film die ik erg leuk vond. Het is een tragikomedie over twee zusters wier vader begint te dementeren. Zeer goed geschreven en mooi geacteerd, door o.a. Demi Moore (opvallend unglamorous als een van de zussen), Rip Torn (geweldig als de vader) en Ellen Barkin (eveneens geweldig als verlopen junkie-vriendin van pa).
Op de voorpagina’s van de kranten in Berlijn prijken Demi Moore en haar vriend/hunk Ashton Kutcher als het ‘liefdespaar van het filmfestival’. En wat blijkt? De twee twitteren fanatiek.Via hun accounts twitter.com/mrskutcher en twitter.com/aplusk doen ze opgewekt verslag van hun belevenissen tijdens het festival. Demi wordt op Twitter door zo’n 30.000 fans gevolgd, Ashton door ruim 75.000! Behalve over het festival schrijven ze over hun favoriete boeken en muziek van het moment en als Bruce Willis (ex van Demi) even langswipt maakt Ashton een snapshot en schrijft: Bruce Willis is taking questions for the next 5 min, waarna twitteraars vragen kunnen afvuren.

De video’s die Ashton met z’n Iphone maakt zet hij op www.qik.com/ashton.
Ik vond dat getwitter aanvankelijk maar onzin, want: veel gebabbel over niks, maar in dit geval is het ook wel weer aardig. De lezer krijgt een inkijkje in het leven van de filmster, en is slechts 1 muisklik van hem of haar verwijderd. Nog even en we hebben geen persconferenties en kranteninterviews meer nodig.

En terwijl de technologie voortraast blijven de gedrukte media hun vermoeide oude zelf: De kranten die op hun voorpagina Demi en Ashton nog bombarderen tot liefdespaar van het festival, kraken “Happy Tears” op de filmpagina achterin de krant helemaal af.
Ik weet toch vrij zeker dat ik een goede film gezien heb, maar de critici papegaaien elkaar allemaal na hoe slecht “Happy Tears” is. En komen met argumenten die niets te maken hebben met het verhaal of met de manier waarop het verteld wordt: “Alweer een kleine Amerikaanse film over een disfunctioneel gezin”, en “alweer eentje met een ster die over de hill is”…

De wereld van de doorsnee filmcriticus zit kennelijk overzichtelijk in elkaar: Hollywood is fout, artfilm is goed. Dus Demi is fout en over the hill, hoe mooi ingehouden ze ook speelt in “Happy Tears”. Maar waarom is Micky Rourke dan niet fout en over the hill, hoor ik iemand vragen. Omdat hij in de goot gelegen heeft, vermoed ik. Filmcritici houden van mensen die in de goot hebben gelegen. Of van films die gaan over mensen die in de goot liggen. De filmcriticus kijkt namelijk graag naar alles wat Hollywoodfilms niet zijn: Films over doffe ellende, die breed wordt uitgemeten, niet spannend wordt verteld, en liefst even uitzichtloos eindigt als ze begonnen is.

Sommige Hollywoodfilms kunnen trouwens wel weer door de beugel, m.n. als ze geregisseerd zijn door filmers die van oorsprong uit het art-film-circuit komen, en van wie de filmcriticus misschien stiekem vindt dat ze hun sterrenstatus ook een beetje aan hem te danken hebben.
Dat zou de goede kritieken verklaren voor de nieuwe film van Tom Tykwer, “The International”, die hier ook op de Berlinale draait. “The International” is een van de slechtste en minst spannende Hollywood thrillers die ik in tijden gezien heb. Tykwer lijkt het thriller-genre totaal niet te beheersen, maar de filmcritici hoor je er niet over. Kennelijk heeft Tykwer sinds hij de artfilm-hit “Lola Rennt” maakte, nog voldoende krediet.
Dat krediet moet de regisseur van “Happy Tears”, Mitchell Lichtenstein, ontberen. Maar hij is dan ook een 50plusser en Hollywood B-acteur, die pas onlangs is gaan schrijven en regisseren. Wat ook niet helpt is dat hij een comedy heeft gemaakt die niet geheel inktzwart is en waarin flink wat te lachen valt. En eentje met een verrassend happy end (een grote ‘no-no’ in recensentenland).
Het is te hopen dat in de moderne tijd kleine Hollywoodpareltjes als “Happy Tears” via andere kanalen dan de kranten (Twitter, Qik, Youtube) toch hun weg naar een bioscooppubliek zullen vinden.

Een tijdje terug zag ik een grappig filmpje met een opvallend goede Amerikaanse voice over. Toen ik de makers van het filmpje vroeg hoe ze aan die geweldige stem waren gekomen (voor hun no-budget filmpje!), vertelden ze mij hun geheim: “Text-to-speech”. Als je die term Googled kom je een enorme hoeveelheid online bedrijfjes tegen die jouw tekst in welke taal dan ook door een mannen- of vrouwenstem kunnen laten lezen. En dat volledig geautomatiseerd! Met kuchjes en adempauzes en al, en met de klemtonen die jij wilt. Zonder dat daar dus iemand speciaal voor in een hokje gaat zitten. Check bv http://www.acapela-group.com/text-to-speech-interactive-demo.html Tja, de technologie staat niet stil.
De makers van het filmpje waren studenten aan de Faculteit voor Kunst Media en Technologie van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Internet is hun speeltuin en logisch dus dat zij dit nieuwe speeltje al hadden ontdekt.
Ik zag hun filmpje omdat ik als een soort inspirator meedeed aan het “Guerrilla” seminar voor 170 1e jaars studenten op die afdeling van de HKU. De directeur van de school had mij gevraagd om in een ‘kick off speech’ de studenten ervan te overtuigen dat films maken in korte tijd en met weinig geld en middelen ook leuk en inspirerend kan zijn.
Ik noemde als voorbeelden uit eigen praktijk “En Route” van Paul Ruven (de eerste Lolamoviola) waarbij de camera 50 minuten lang op de achterbank van een auto stond, de filmpjes van Anne B. op de site van www.cafedeliefde.nl (en later ook in het tv programma) opgenomen met de filmfunctie van een simpel fotocameraatje, en de no budget speelfilm “De Miljoenen Vrouwen….” die we in de zomer van 2007 met een klein collectief in 14 dagen opnamen.
En ik vertelde over het boek dat ik aan het lezen was, “Het slimme onbewuste” van Ap Dijksterhuis, waarin staat dat ons ‘onbewuste’ veel betere beslissingen kan nemen dan ons ‘bewuste’ bewustzijn.
Anderhalve week na mijn lezing waren er 27 filmpjes van 3 minuten gemaakt, die samen één lange film vormden, en die als thema “De laatste 3 minuten op aarde” hadden.
Ik was oprecht verbaasd over de hoge kwaliteit van sommige filmpjes. Hoe kon deze kwaliteit in zo korte tijd gehaald zijn? En dat nog wel door 1e jaars, die nog maar net een paar maanden op school zitten. Ik denk dat werken vanuit de intuïtie, waar Dijksterhuis in zijn boek voor pleit als het gaat om creatieve processen, er veel mee te maken heeft gehad. Geen tijd voor het Nederlandse poldersubsidiemodel: Eindeloze discussies, analyses en vergaderingen van filmcommissies. Gewoon GAAN. En vertrouwen op je onbewuste.
Kijk op www.crashproject.nl/crash naar de 3 filmpjes die de studenten zelf het beste vonden (de winnaar is tevens de film met de computergestuurde voice over) en naar mijn persoonlijke favoriet, dat van groep 26, die er ook nog een geweldige eindanalyse van hun eigen maakproces bij blogden.