PLAY International Music+Film Festival


Zaterdagavond 19 november a.s ben ik te gast in de Melkweg cinema in Amsterdam, in het kader van het PLAY IMFF. Er draaien twee oude documentaires van mij, “Europe By Storm” (1987) over de eerste Europese toernee van de Red Hot Chili Peppers, en “Mannen van Noord” (1991), deel 1 van een documentaire over de Urban Dance Squad. Ook zullen enkele fragmenten van films worden vertoond, zoals o.a. het tv debuut van de Osdorp Posse uit 1990, en het interview met John Frusciante uit 1994, toen hij verslaafd aan de heroine thuis zat.
Voor de site van PLAY schreef ik deze blog over een filmpje waarvoor die avond geen tijd zal zijn:

HENRY ROLLINS “The pain in the ass kid”
In de jaren negentig heb ik een aantal jaren de eindredactie gedaan van de tv registraties van het Pinkpop festival. Dat waren toen nog live marathon uitzendingen die begonnen om 12 uur ’s middags en die –met een paar onderbrekingen- duurden tot middernacht!
Daarnaast had ik het genoegen samen met Jan Douwe Kroeske de presentatie van die uitzendingen te mogen doen, en -of dat nog niet genoeg was- reisde ik voorafgaande aan het festival met een filmploeg naar de Verenigde Staten om introductiefilmpjes te maken van enkele van de optredende bands. Those were the days!
Ik herinner me filmpjes van o.a. Spearhead, Throwing Muses, Live en …Henry Rollins. Dat laatste filmpje is een persoonlijke favoriet van me.
Ik heb het gevoel dat het ons die middag in Los Angeles dat we filmden -maart 1995- gelukt is, iets van de ‘real Henry Rollins’ te laten zien.
Soms gebeurt het dat je als filmer/interviewer met de hoofdpersoon van je film in een soort ‘groove’ komt. Je bent opeens als twee muzikanten in een jamsessie die perfect in sync zijn, of als een danspaar waarvan de bewegingen op de dansvloer helemaal samenvloeien.
En natuurlijk ben jij de aangever en is hij de sterdanser met de onnavolgbare danspassen, maar iets tussen jullie maakt dat de ster optimaal uit de verf komt.
Tijdens mijn werk als maker van muziekfilms heb ik een aantal keren het geluk gehad dat zoiets me overkwam. Wat het precies is? God mag het weten, het zijn zeker niet de vragen alleen, dat is zeker. Misschien eerder nog de toon waarop ze gesteld worden, of (en nu wordt het pas echt vaag) de energie die er soms zomaar tussen twee personen kan stromen. Het is ook niet iets dat je af kunt dwingen. Voorbereiding helpt, oprechte nieuwsgierigheid naar iemand ook, maar elke keer is het weer afwachten, en hopen: Gaat er iets bijzonders gebeuren voor de camera?

naar boven-->