Demi, Twitter, Qik en de overzichtelijke wereld van de filmcriticus

Bram blogt uit Berlijn 16/2/09

demi-in-berlijn4

Op de Berlinale zag ik “Happy Tears”, een kleine Amerikaanse film die ik erg leuk vond. Het is een tragikomedie over twee zusters wier vader begint te dementeren. Zeer goed geschreven en mooi geacteerd, door o.a. Demi Moore (opvallend unglamorous als een van de zussen), Rip Torn (geweldig als de vader) en Ellen Barkin (eveneens geweldig als verlopen junkie-vriendin van pa).
Op de voorpagina’s van de kranten in Berlijn prijken Demi Moore en haar vriend/hunk Ashton Kutcher als het ‘liefdespaar van het filmfestival’. En wat blijkt? De twee twitteren fanatiek.Via hun accounts twitter.com/mrskutcher en twitter.com/aplusk doen ze opgewekt verslag van hun belevenissen tijdens het festival. Demi wordt op Twitter door zo’n 30.000 fans gevolgd, Ashton door ruim 75.000! Behalve over het festival schrijven ze over hun favoriete boeken en muziek van het moment en als Bruce Willis (ex van Demi) even langswipt maakt Ashton een snapshot en schrijft: Bruce Willis is taking questions for the next 5 min, waarna twitteraars vragen kunnen afvuren.
Share photos on twitter with Twitpic

De video’s die Ashton met z’n Iphone maakt zet hij op www.qik.com/ashton.
Ik vond dat getwitter aanvankelijk maar onzin, want: veel gebabbel over niks, maar in dit geval is het ook wel weer aardig. De lezer krijgt een inkijkje in het leven van de filmster, en is slechts 1 muisklik van hem of haar verwijderd. Nog even en we hebben geen persconferenties en kranteninterviews meer nodig.

En terwijl de technologie voortraast blijven de gedrukte media hun vermoeide oude zelf: De kranten die op hun voorpagina Demi en Ashton nog bombarderen tot liefdespaar van het festival, kraken “Happy Tears” op de filmpagina achterin de krant helemaal af.
Ik weet toch vrij zeker dat ik een goede film gezien heb, maar de critici papegaaien elkaar allemaal na hoe slecht “Happy Tears” is. En komen met argumenten die niets te maken hebben met het verhaal of met de manier waarop het verteld wordt: “Alweer een kleine Amerikaanse film over een disfunctioneel gezin”, en “alweer eentje met een ster die over de hill is”…

De wereld van de doorsnee filmcriticus zit kennelijk overzichtelijk in elkaar: Hollywood is fout, artfilm is goed. Dus Demi is fout en over the hill, hoe mooi ingehouden ze ook speelt in “Happy Tears”. Maar waarom is Micky Rourke dan niet fout en over the hill, hoor ik iemand vragen. Omdat hij in de goot gelegen heeft, vermoed ik. Filmcritici houden van mensen die in de goot hebben gelegen. Of van films die gaan over mensen die in de goot liggen. De filmcriticus kijkt namelijk graag naar alles wat Hollywoodfilms niet zijn: Films over doffe ellende, die breed wordt uitgemeten, niet spannend wordt verteld, en liefst even uitzichtloos eindigt als ze begonnen is.

Sommige Hollywoodfilms kunnen trouwens wel weer door de beugel, m.n. als ze geregisseerd zijn door filmers die van oorsprong uit het art-film-circuit komen, en van wie de filmcriticus misschien stiekem vindt dat ze hun sterrenstatus ook een beetje aan hem te danken hebben.
Dat zou de goede kritieken verklaren voor de nieuwe film van Tom Tykwer, “The International”, die hier ook op de Berlinale draait. “The International” is een van de slechtste en minst spannende Hollywood thrillers die ik in tijden gezien heb. Tykwer lijkt het thriller-genre totaal niet te beheersen, maar de filmcritici hoor je er niet over. Kennelijk heeft Tykwer sinds hij de artfilm-hit “Lola Rennt” maakte, nog voldoende krediet.
Dat krediet moet de regisseur van “Happy Tears”, Mitchell Lichtenstein, ontberen. Maar hij is dan ook een 50plusser en Hollywood B-acteur, die pas onlangs is gaan schrijven en regisseren. Wat ook niet helpt is dat hij een comedy heeft gemaakt die niet geheel inktzwart is en waarin flink wat te lachen valt. En eentje met een verrassend happy end (een grote ‘no-no’ in recensentenland).
Het is te hopen dat in de moderne tijd kleine Hollywoodpareltjes als “Happy Tears” via andere kanalen dan de kranten (Twitter, Qik, Youtube) toch hun weg naar een bioscooppubliek zullen vinden.

naar boven-->